Niedozwolone klauzule umowne w polisach inwestycyjnych (planach systematycznego oszczędzania)
Stosowanie przez firmy ubezpieczeniowe drastycznych opłat likwidacyjnych za przedwczesne rozwiązanie umowy polisy inwestycyjnej budzi wątpliwości pod kątem stosowania klauzul niedozwolonych. W takim kierunku zapadł ciekawy wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie sygn. akt VI ACa 1342/11.
W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał na niedozwolony model polis w których ubezpieczyciel stosuje drastyczne opłaty za likwidację polisy przed upływem daty końcowej na jaką zawarto umowę.
„Ubezpieczyciel przewidział dla ubezpieczonego swoistą sankcję za rezygnację z dalszego kontynuowania umowy bez powiązania jej z realnie poniesionymi wydatkami, w przypadku zawarcia ubezpieczenia na rzecz konkretnej osoby, przy czym owo zastrzeżenie ma charakter uniwersalny tzn. jest całkowicie niezależne od wartości posiadanych przez ubezpieczonego jednostek uczestnictwa.
Tak sformułowane postanowienie narusza dobre obyczaje gdyż sankcjonuje przejęcie przez ubezpieczyciela w pierwszych latach trwania umowy niemal całości wykupionych środków w całkowitym oderwaniu od skali poniesionych przez ten podmiot wydatków. Nie wystarcza tu ogólnikowe powołanie się na rzekomo powszechnie znany fakt, że koszt wykupu ulokowanych środków jest w pierwszych latach trwania umowy ubezpieczenia wyższy niż w następnych z uwagi na wyższe opłaty manipulacyjne. Nie stanowi też dostatecznego usprawiedliwienia dla stosowania tak rygorystycznego automatyzmu okoliczność, że umowy ubezpieczenia na życie mają ze swej natury długoterminowy charakter.
Kwestionowany zapis rażąco narusza interes konsumenta gdyż prowadzi do uzyskiwania przez ubezpieczyciela korzyści, kosztem
Ubezpieczonego, zwłaszcza wówczas gdy ten ostatni zgromadzi na swoim rachunku osobistym aktywa o znacznej wartości. Słusznie zatem powódka wskazywała, że przedmiotowa klauzula wypełnia dyspozycję przepisu art. 3851 § 1 k.c.”
